مىكنند ، آن عبادت بازرگانان است و گروهى او را به خاطر شكر و سپاس عبادت مىكنند كه آن عبادت آزادگان است » . ( 1 ) محمد مىگويد : وى آب طهارت و غسل و وضويش را خود تهيه مىكرد و ممكن نبود كه كسى به او كمك كند و چون شب برمىخاست ابتدا مسواك مىكرد سپس وضو مىساخت و آنچه روزانه از او فوت شده بود ، قضا مىكرد و رسم شبانه روزى وى هزار ركعت نماز بود « 1 » . ( 2 ) عمر بن معمر كاتب به نقل از عبد الرحمن بن محمد و او از محمد بن على خياط از احمد بن محمد بن يوسف علّاف از قول عمر بن حصين قاضى و او از محمد بن على بن حمزه ، از پدرش و او از ابراهيم بن موسى بن جعفر بن محمد از پدرش نقل كرده است كه مىفرمود : « در شگفتم از شخص متكبّر خودخواهى كه ديروز نطفه‌اى ( گنديده ) بود و فردا مردارى و در شگفتم از كسى كه در وجود خدا ترديد دارد در حالى كه عجايب مخلوق او را مىبيند و در شگفتم از كسى كه در سراى آخرت شك دارد در حالى كه اين عالم را مىبيند و در شگفتم از كسى كه براى اين جهان فانى كار مىكند ولى سراى آخرت را ناديده مىانگارد ! » . مىگويد : وقتى كه مستمندى نزد او مىآمد ، مىگفت : مرحبا به كسى كه توشهء مرا به جهان ديگر مىبرد . » . ( 3 ) ابو نعيم در كتاب « حليه » به نقل از ابو بكر بن مالك و او از عبد اللّه بن احمد بن حنبل از قول ابو معمر از جرير و او از شيبة بن نعامه نقل كرده ، مىگويد : على بن حسين ( ع ) انفاق مىكرد ، وقتى كه از دنيا رفت ، فهميدند كه صد خانوار را در مدينه اداره مىكرده است و به روايتى آنها نمىدانستند چه كسى آذوقه براى آنها مىآورد زيرا كه شب هنگام براى آنها چيزى

--> ( 1 ) به تذكرة الحفاظ ذهبى جلد 1 ، ص 75 و تاريخ اسلام جلد 4 ، ص 37 و تهذيب التّهذيب جلد 7 ، ص 306 و مرآة الجنان يافعى ص 191 و ينابيع المودّهء قندوزى ص 377 و صواعق المحرقه ابن حجر ص 119 و الاتّحاف بحبّ الأشراف شبراوى ص 49 و اسعاف الرّاغبين حاشيهء نور الأبصار ص 239 و تذكرة الخواص ابن جوزى ( همين كتاب ) 326 و فصول المهمهء ابن صبّاغ مراجعه كنيد .